کاش صاحبان قدرت ، ادبیات هم می خواندند ...

آثار برجسته ادبی به زمان خود محدود نمیشوند ؛ اگر چه ممکن است بعضی از این آثار در گذر زمان ، از نظر زبانی اندکی کهنه شوند ؛ اما مضمون و محتوا همچنان سودبخش ، عمیق و اثرگذار می ماند.
به دو نمونه توجه کنیم :

۱) سیرالملوک نوشته خواجه نظام الملک توسی (سده ی پنجم هجری)
نویسنده در پی آموزش آیین حکومت و آداب کشورداری است. او از مشکلات دستگاه حکومتی زمان خود ابراز نگرانی میکند. ببینید نکاتی که این وزیر شایسته سلجوقیان به آن ها اشاره میکند ، بیشتر گریبانگیر بعضی از مدیران و مسوولان هنگام ماست :
(( امروز مرد هست بی هیچ کفایت که ده عمل در دست دارد و اگر شغلی دیگر پدید آید ، هم بر خویشتن زند و سیم بذل کند و بدو دهند و اندیشه نکنند که این مرد ، اهل این شغل هست یا نه ؟ و دبیری و تصرف و معاملت داند یا نه ؟ و نیز مردان کافی و جلد (زیرک ، چابک) و شایسته را محروم گذاشته اند ... ))

۲) تاریخ جهانگشای جوینی نوشته عطاملک جوینی (سده هفتم هجری)
نوبسنده احوال ناساز و بی اندام روزگار خویش را با زبانی فاخر نوشته ؛ تو هم ز روی کرامت ، چنان بخوان که تو دانی :
(( ...هر یک از ابناء السوق(بازاریها) در زی اهل فسوق، امیری گشته و هر مزدوری دستوری، و هر مزوری وزیری، و هر مسرفی مشرفی،... و هر شیطانی نایب دیوانی،... و هر شاگرد پایگاهی خداوند حرمت و جاهی،... و هر خسی کسی، و هر خسیسی رییسی، و هر دستاربندی دانشمندی، ... هر آزادی بی زادی، و هر رادی مردودی، و هر نسیبی(با اصل و نسب، نژاده) بی نصیبی، ... و هر عزیزی تابع هر ذلیلی به اضطرار و هر باتمییزی در دست هر فرومایه ای گرفتار...))

ای کاش صاحبان قدرت ، ادبیات هم میخواندند و به این صفحات و جملات برمیخوردند !